Çoğu zaman kendine üzülür insan. Öyle zamanlar gelir ki hayatta başka kimse yokmuş gibi hareket ederiz, bunun farkına bile varmayız. Kimi zaman giden sevgilinin acısı yakar yüreğimizi, kimi zaman yalnız olduğumuz düşüncesi yıpratır benliğimizi. Kim bilir kaç gece göz yaşlarımızla süslemişizdir kalbimizde ki acıları.
Peki kaçımız farkına vardık kalbimizdeki acıları aslında sevdiklerimiz için taşıdığımızı. Biraz oturup düşünelim. Neden bu kadar imkan içerisinde yalnızlık en büyük hissimiz. Bir telefon kadar yakınken sevdiklerimizin sesi.
Çağımızın bu depresif yalnızlığı belkide bencilliğimizden ve artık kalbimizi dinlemediğimizden kaynaklanıyor. Bir dinleyin kalbinizi sevdiğiniz biri için mi daha çok üzülüyor yoksa kendiniz için mi. Eğer dikkatlice dinlersek onu ne yalnızlığımız kalacaktır şu küçük dünyada nede sevdiklerimiz gidecektir yanı başımızdan.
Hadi bir dinleyelim kalbimizin anlamlı, acı feryadını ve bir merhabayla kuralım dünyamızı dostça.

Hiç yorum yok :
Yorum Gönder